Anız

Anız, tahıl ve benzeri bitkilerin hasadından sonra tarlada kalan sap, kök ve bitki artıklarını ifade eder. Anız, hasadın doğal bir sonucu olmakla birlikte, üreticinin bu artıkları nasıl yönettiği (yakma, toprağa karıştırma veya olduğu gibi bırakma) toprak sağlığı açısından önemli sonuçlar doğurur.

Anız yakma, geçmişte hızlı tarla temizliği amacıyla yaygın biçimde uygulanan ancak günümüzde ciddi zararları nedeniyle önerilmeyen bir uygulamadır. Anız yakıldığında toprağın üst katmanındaki organik madde ve mikroorganizmalar zarar görür, toprak yapısı bozulur, erozyona karşı koruma sağlayan bitki örtüsü ortadan kalkar ve hava kirliliğine yol açan duman oluşur; ayrıca kontrolsüz yangınlar komşu arazilere de sıçrayabilir.

Anız bırakma (anızı yakmadan toprakta veya toprak yüzeyinde tutma) ise günümüzde önerilen bir toprak koruma uygulamasıdır. Bırakılan anız, toprağı rüzgâr ve su erozyonuna karşı korur, zamanla ayrışarak organik madde ve humus içeriğini artırır, toprağın nem tutma kapasitesini yükseltir. Anıza dayalı ekim sistemlerinde (doğrudan ekim, azaltılmış toprak işleme) anız, bir sonraki ürünün ekiminden önce toprağı örten koruyucu bir tabaka olarak işlev görür.

Bu nedenle anız yönetimi, toprak koruma ve sürdürülebilir tarım uygulamalarının önemli bir parçası olarak, ekim nöbeti ve toprak işleme kararlarıyla birlikte değerlendirilir.