Permakültür

Permakültür, “kalıcı” ve “tarım” kelimelerinin birleşiminden türetilen, doğal ekosistemlerin kendi kendini düzenleyen ve sürdüren işleyişini gözlemleyip bu ilkeleri tarımsal üretim ve yerleşim tasarımına uyarlayan bütüncül bir tasarım yaklaşımıdır. Amaç, dışarıdan sürekli girdi gerektirmeyen, kendi içinde döngüsel ve uzun vadede kendini yenileyebilen üretim sistemleri kurmaktır.

Permakültür tasarımında bitki, hayvan, su, toprak ve bazen insan yapıları bir arada, birbirini destekleyecek şekilde planlanır; örneğin bir bitkinin artığı başka bir canlının besini, bir sistemin atığı başka bir sistemin girdisi olacak şekilde döngüler kurulur. Çok yıllık bitkiler, farklı katmanlarda bir arada yetiştirilen bitki toplulukları ve su hasadı gibi teknikler permakültürün sık kullanılan uygulamalarındandır.

Permakültür ilkeleri arasında doğayı gözlemleyip ona göre tasarlamak, çeşitliliği artırmak, enerji ve kaynakları döngüsel kullanmak ve arazinin doğal özelliklerinden en verimli şekilde yararlanmak sayılabilir. Bu yönüyle permakültür, tek bir teknik değil, tarım, peyzaj ve yerleşim tasarımını bütüncül olarak ele alan bir felsefe ve yöntemler bütünüdür.

Permakültür, büyük ölçekli ticari tarımdan çok küçük ölçekli, kendi kendine yeterliliği hedefleyen üretim modellerinde ve ekolojik yaşam projelerinde uygulama alanı bulmakta; sürdürülebilir tarım ve agroekoloji tartışmalarında sıkça referans verilen bir yaklaşım olarak öne çıkmaktadır.